EZOP, hep çıkarlarını arayıp tanrıları bile umursamayan kimselerin durumunu şöyle anlatıyor:
Adamın biri tahtadan bir Hermes yontusu yapmış, pazara götürüp satılığa çıkarmış.
Bakmış ki alan olmuyor, ille bir alıcı bulayım diye başlamış bağırmaya: "Bu benim sattığım tanrının insana çok iyiliği dokunur, her işinde kazancını artırır."
Oradan biri geçiyormuş, durmuş: "Be adam! O kadar iyiliği dokunursa ne diye satarsın? Sakla da sana iyilik etsin" demiş.
Putçu: "Beklemeye vaktim mi var benim? Ben hemen bir yardım istiyorum. Oysaki bu, acele nedir, hiç bilmez: durur durur da ondan sonra eder edeceği yardımı!" demiş.