EZOP, “Büyükler küçüklerin durumuna acıyıp da onlara yardım etseler, hepsi de daha rahat eder” diyor ve anlatıyor:
Bir adamın bir atıyla bir eşeği varmış.
Bir gün yolda giderlerken eşek epey yorulmuş, ata dönüp: "Ne olur? Şu benim yükümün birazını sen taşı, yoksa ben ölüvereceğim" demiş.
At bu sözleri duymazlıktan gelmiş; eşeğin dediği de olmuş, yani zavallıcık dayanamayıp yolun ortasında düşmüş, ölüvermiş.
Efendisi ne yapsın? Onun taşıdığı ne varsa ata yüklemiş, üstelik eşeğin derisini de yüzmüş, yüke onu da katmış.
At içini çekerek: "Gördün mü başıma gelenleri! ben azıcık bir yüke katlanamazken şimdi hepsini benim sırtıma vurdular, üstelik eşeğin derisini de taşıtıyorlar!" demiş.