EZOP, “Feleğin günü günü gününe uymaz, bir de bakarsınız en güçlüler bile küçüklere gereksinim duyar” diyor ve anlatıyor:
Aslanın biri uyuyormuş, bir fare gelip üzerinde dolaşmaya başlamış.
Aslan uyanmış, fareyi yakalamış, yiyecekmiş, ama fare başlamış yalvarmaya: "Bırak beni; gün olur, benim de sana bir iyiliğim dokunur" demiş.
Aslan gülmüş bu söze; gene de bırakmış fareyi.
Gel zaman git zaman, o da farenin sayesinde canını kurtarmış.
Aslan, bir gün avcıların kurduğu tuzağa düşmüş; gelmişler onu bir ağaca sımsıkı bağlamışlar.
Fare aslanın inlemelerini duymuş, koşarak gelmiş, ipi kemirip aslanı kurtarmış.
Bunun üzerine de: "Vaktiyle sen bana gülmüştün, benden bir iyilik beklemiyordun; ama gördün ya, fareler de iyilikbilir, onların da bir yardımı dokunur" demiş.